با تمام اشک هایم

شرم تان باد ای خداوندان قدرت

بس کنید

بس کنید از این همه ظلم و قساوت

بس کنید

ای نگهبانان آزادی!

نگهداران صلح!

ای جهان را لطف تان تا قعر دوزخ رهنمون

سرب داغ است این که می بارید بر دلهای مردم

سرب داغ !

موج خون است این که می رانید بر آن کشتی خودکامگی را

موج خون!

گر نه کورید و نه کر

گر مسلسل های تان یک لحظه ساکت می شوند

بشنوید و بنگرید

بشنوید این وای مادرهای جان آزرده است

کاندرین شب های وحشت سوگواری می کنند!

بشنوید این بانگ فرزندان مادر مرده است

کز ستم های شما هرگوشه زاری می کنند

بنگرید این کشتزاران را که مزدوران تان

روز و شب با خون مردم آبیاری می کنند

بنگرید این خالق عالم را که دندان برجگر

بیدادتان را بردباری می کنند !

دست ها از دست تان ای سنگ چشمان ! بر خداست!

گرچه می دانم

آنچه بیداری ندارد

خواب مرگ بی گناهان است و وجدان شماست !

با تمام اشک هایم باز -نومیدانه- خواهش می کنم

بس کنید!

بس کنید!

فکر مادر ها

ی دلواپس کنید

رحم بر این غنچه های نازک نورس کنید!

بس کنید!

((فریدون مشیری))

راز آفرینش